Odpowiedzi (5)
Zamiast używać flagi gzip dla tar, gzipuj pliki ręcznie po procesie tar, a następnie możesz określić poziom kompresji dla programu gzip:
tar -cvf files.tar /path/to/file0 /path/to/file1 ; gzip -9 files.tar
Albo możesz użyć:
tar cvf - /path/to/file0 /path/to/file1 | gzip -9 - > files.tar.gz
The -9 in the gzip command line tells gzip to use the maximum possible compression level (default is -6).
Edit: Poprawiono linię poleceń pipe na podstawie komentarza @depesz.
Współczesne wersje programu tar obsługują format archiwum xz (GNU tar, od 1.22 w 2009, Busybox od 1.17.0 w 2010).
Jest on oparty na lzma2 , coś jak 7-Zip wersja gz . Daje to lepszą kompresję, jeżeli nie przeszkadza ci wymóg obsługi xz.
tar -Jcvf file.tar.xz /path/to/directory
Właśnie dowiedziałem się tutaj (w zasadzie duplikat tego pytania, ale w Unix stackexchange), że istnieje również zmienna środowiskowa XZ_OPT=-9 do kontrolowania poziomu kompresji XZ podobna do tej z GZIP w innym poście.
XZ_OPT=-9 tar -Jcvf file.tar.xz /path/to/directory
tar cv /path/to/directory | gzip --best > file.tar.gz
Jest to drugie rozwiązanie Matrix Mole'a, ale nieco skrócone:
Przy wywołaniu tar'a opcja f określa, że wyjściem ma być plik. Ustawienie jej na - (stdout) powoduje, że tar będzie zapisywał swoje dane wyjściowe na stdout, co jest domyślnym zachowaniem bez f i -.
I jak podaje man page gzip, jeśli nie podano plików, gzip będzie kompresował ze standardowego wejścia. Nie ma potrzeby używania - w wywołaniu gzip.
Opcja --best (odpowiednik -9) ustawia najwyższy poziom kompresji.
Istnieje również możliwość określenia programu kompresującego przy użyciu opcji -I. Może to zawierać opcję poziomu kompresji.
tar -I 'gzip -9' -cvf file.tar.gz /path/to/directory